X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

داستان احمدک و معلم

دوشنبه 14 فروردین 1391

معلم چو آمد به نا گه کلاس                              چو شهری فروخفته خاموش شد

سخنهای ناگفته در مغزها                                 به لب نارسیده فراموش شد

معلم زکار مداوم مدام                                      غضبناک و فرسوده و خسته بود

جوان بود و در عنفوان شباب                            جوانی از او رخت بر بسته بود 

سکوت کلاس غم آلود را                                   صدای درشت معلم شکست

ز جا احمدک جست و بند دلش                         ازاین بی خبر بانگ ناگه گسست

بیا احمدک درس دیروز را                                  بخوان تا ببینم که سعدی چه گفت

ولی احمدک درس نا خوانده بود                        به جز آنچه دیروزهمانجا شنفت 

عرق چون شتابان سرشک یتیم                        خطوط خجالت برویش نگاشت

لباس پر از وصله و ژنده اش                              به روی تن لاغرش لرزه داشت

زبانش به لکنت بیفتاد و گفت                              بنی آدم اعضای یکدیگر ند

وجودش به یکباره فریاد کرد                               که در آفرینش ز یک گوهرند

در اقلیم ما رنچ بر مردمان                                  زبان دلش گفت بی  اختیار

 چو عضوی  بدرد آورد روزگار                              دگر عضوها را نماند قرار

 تو کز ، تو کز وای یادش نبود                              جهان پیش چشمش سیه پوش شد

سرش را به سنگینی از روی شرم                     به پایین بیفکند و خاموش شد

ز اعماق مغزش به جز درد و رنج                         نمی کرد پیدا کلام دگر

در آن عمر کوتاه او خاطرش                                 نمی داد جز آن پیام دگر

ز چشم معلم شراری جهید                                 نماینده آتش خشم او

درونش پر از نفرت و کینه گشت                          غضب می درخشید درچشم او           

چرا احمد کودن بی شعور                                    معلم بگفتا به لحن گران

نخواند ی چنین درس آسان ، بگو                           مگر چیست فرق تو با دیگران

 عرق از جبین احمدک پاک کرد                              خدایا چه می گوید آموزگار

نمی بیند آیا که دراین میان                                    بود فرق ما بین دار وندار

چه گوید ؟ بگوید حقایق بلند                             به شهری که ازچشم خودبیم داشت            

بگوید که فرق است ما بین او                                و آنکس که بی حد زر و سیم داشت

به آهستگی احمد بی نوا                                     چنین زیر لب گفت با قلب چاک

که آنها بدامان مادر خوشند                                   و من بی وجودش نهم سر بخاک

به آنها جز از روی مهر و خوشی                            نگفته کسی تا کنون یک سخن

ندارند کاری بجز خورد و خواب                               به مال پدر تکیه دارند و من

من از روی اجبار و از ترس مرگ                            کشیدم از آن درس بگذشته دست

کنم با پدر پینه دوزی وکار                                      ببین دست پر پینه ام شاهد است

سخنهای او رامعلم برید                                        هنوز او سخنهای بسیار داشت

دلی از ستمکاری ظالمان                                      نژند و ستم دیده و زار داشت

معلم بکوبید پابر زمین                                          که این پیک قلبت پر  از پینه است         

به من چه که مادرزکف داده ای ؟                        به من چه که دستت پر از پینه است

یکی پیش ناظم رود با شتاب                                  به همراه خود یک فلک آورد

نماید پر از پینه پاهای او                                         به چوبی که بهر کتک آورد

دل احمد آزرده و ریش گشت                                چو او این سخن از معلم شنفت

ز چشمان او کور سویی جهید                               بیاد آمدش شعر سعدی و گفت

ببین ، یادم آمد دمی صبر کن                                تامل ، خدا را ، تامل ، دمی

تو کز محنت دیگران بی غمی                               نشاید که نامت نهند آدمی


به پیشنهاد سید حسن علوی عزیز

نظرات (5)
سلام سعید جان ازلطف شما ممنونم این شعر هم اگه پسندیدی اضافه کن (بید مجنون) لیلی چو ازین جهان فانی = بگذشت به دوره ی جوانی//مجنون که همیشه یار او بود =پیوسته سر مزار او بود//چوبی بنشاند در کنارش = تاگم نکند ره مزارش //هرروز که سر برآن بسایید= خوناب جگر برآن ببارید//شد چوب زاشک چشم او تر =بررست وبگشت سایه گستر//شد شاخه ی سبز آن نگونسار =دربر بگرفت تربت یار//گفتند مراقبان دلخون = اینست درخت بید مجنون// آزاده وبی ثمر چو لیلاست= هرجاکه بود همیشه زیباست
سلام ممنون از الطاف وافر شما این شعر داستان هم از شهریار بنظرم قشنگه
مادری بود ودختر و پسری= پسر از باده محبت مست // دختر از غصه پدر مسلول= پدرش تازه رفته بود از دست// یک شب آهسته با کنایه طبیب= گفت بامادر این نخواهد رست // ماه دیگر که از سموم خزان = برگها رابود به خاک نشست//صبری ای باغبان که برگ امید= خواهداز شاخه ی حیات گسست// پسر اینحال را مگر دریافت= بنگراینجا چه مایه رقت هست// صبح فردا دو دست کوچک طفل =برگهارابه شاخه ها می بست ......
عالی عالی عالی عالی عالی بعضی نظرات در یک جمله تموم نمیشه فقط میگم عالی
مرسییییییی با حال بود
سلام میتونم بپرسم شاعر شعر مجنون چو از این جهان فانی/بگذشت به دوره جوانی کی هستش؟ ممنون
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
پست الکترونیکی :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد